Historia złącz obrotowych

Przed rokiem 1933 jedyną akceptowalną metodą zasilania w wodę lub parę obrotowych cylindrów było stosowanie skrzynek uszczelniających bądź też sznurów pakungowych. Rozwiązania te charakteryzowały się dużą awaryjnością oraz wymagały częstych ingerencji. Im bardziej zużyty był materiał uszczelniający, tym większy obserwowano przeciek.

W sierpniu 1933 roku, R.O. Monroe wraz z L.D. Goff, w porozumieniu z lokalną fabryką skonstruowali pierwsze złącze obrotowe Johnson. Było to urządzenie, które nie posiadało znanych wcześniej wad oraz umożliwiało bardziej ekonomiczny transport wody oraz pary. Zastosowano dociskane sprężyną uszczelnienie mechaniczne, które zapewniało szczelność. Tajemnicą sukcesu okazały się materiał, z którego wykonano uszczelnienie mechaniczne oraz jego konstrukcja. Uszczelnienie obraca się względem pozostałych elementów złącza, samoczynnie doszczelniając się, co zapobiega wydostawaniu się medium do atmosfery.

W latach 30-tych i 40-tych XX wieku, złącza obrotowe stały się preferowaną metodą zasilania obracających się cylindrów, chociaż ciągle występowały problemy, głównie związane z instalacją złącz. Po II wojnie światowej dopracowano konstrukcję metalowych węży elastycznych, które dopasowywały się do zużywających się elementów uszczelniających złącza. Od 1946 roku notuje się gwałtowny rozwój technologii uszczelnień mechanicznych, powiększono zakres rozmiarów oraz mediów, tak że produkt ten zaczął być stosowany przez wiele gałęzi przemysłu.

Do 1954 dokonano kompletnego przeprojektowania złącz, głównie pod kątem redukcji masy własnej oraz większej różnorodności. Przemysł zaczął wymagać także rozwiązań coraz bardziej wydajnych, co zmusiło firmę Johnson do rozpoczęcia prac nad optymalizacją układów syfonowych (obrotowych i stacjonarnych).

W 1959 roku w centrum badawczym Johnson uruchomiono pierwszy cylinder do testów wydajnościowych (1.5 m x 6.35 m). Od tego momentu każdy nowy produkt podlega badaniom na tym i innych cylindrach. W 1962 uruchomiono centrum badawcze w centrali w Three Rivers, Michigan, USA a od 1963 udostępniamy zdjęcia i filmy z wnętrza cylindrów suszących.

W latach 60-tych XX wieku badacze wraz z przedstawicielami przemysłu kontynuowali rozwój w kierunku wzrostu wydajności, prędkości, co skutkowało nowymi osiągnięciami, jak: kołnierz szybko-zdejmowalny, kompensatory ciśnień, większe rozmiary, dłuższa trwałość złącz.

W latach 70-tych zaczęto stosować nowe materiały uszczelniające, jak teflon, ceramikę. Dziś złącza obrotowe dostępne są w tysiącach konfiguracji (samonośne, podwieszane; jedno- dwu- i wielodrożne; para, olej, woda, powietrze i inne media; temperatury od niskich do 482 C; oraz prędkości od 1 do ponad 50,000 obr./min.).